Czarny kocur Bazyl chyba jeszcze nie widział tak zmartwionej Zuzanki. Dziewczynka siedziała na łóżku z bardzo smutną miną. Obok leżała zapakowana torba. Za chwilę Zuzanka z rodzicami mieli jechać na lotnisko.
- Ja nie chcę jechać Bazylku. - Po raz chyba dziesiąty powiedziała Zuzanka. - Czemu nie możesz jechać z nami?
Bazyl uśmiechną się i przytulił do Zuzanki bez słowa. Dobrze wiedziała dlaczego. Wyjeżdżali tak daleko, że trzeba tam było aż lecieć samolotem. Trzy tygodnie mieli spędzić u wujka i jego rodziny.

- Będę się cały czas martwić o ciebie Bazylku. - Wyszeptała Zuzanka gładząc czarne, miękkie futro Bayzla. - Czy wszystko jest dobrze u Ciebie.
- Wiesz Zuzanko, że zostaję pod najlepszą opieką. - Bazyl zostawał z Panią Lusią, sąsiadką i przyjaciółką mamy która kochała koty. Opiekowała się podwórkowymi kotami w sąsiedztwie i Bazyl bardzo ją lubił.
- I będę mieć towarzystwo naszych podwórkowych przyjaciół. A ty będziesz wspaniale bawić z kuzynkami.- Dodał Bazyl.
Zuzanka zaczęła pociągać nosem. Nie chciała płakać bo była już duża, ale Bazyl był jej najukochańszym przyjacielem. Jeszcze nigdy nie rozstawali się na tak długo.
- Ale ja...ja będę tęsknić za tobą. - Wypłakała w końcu Zuzanka.
- Ja też będę za tobą tęsknić. Codziennie, cały czas. - Bazyl tulił się do Zuzanki a potem usiadł i powiedział:- Spójrz na mnie Zuzanko.
Dziewczynka przez łzy spojrzała w zielone oczy Bazyla.
- Kiedy będę za tobą bardzo, bardzo tęsknił to usiądę w ogrodzie i będę myślał o tobie Zuzanko. A wtedy tu w sercu usłyszę twój głos. I choć naprawdę będziesz daleko będę czuł jakbyś była tu blisko mnie.
- Ja też tak mogę zrobić? - Zapytała Zuzanka ocierając łzy.
- Oczywiście Zuzanko. - Odparł Bazyl patrząc jak na twarzy Zuzanki pojawia się nieśmiały uśmiech. - Przecież każdy kto kogoś kocha nosi w sercu cząstkę tej osoby. Dlatego ja zawsze jestem z tobą. Niezależnie jak daleko jesteśmy od siebie. - Bazyl przyłożył łapę tam gdzie biło serce Zuzanki. - Zawsze jestem z tobą. Tu, w twoim sercu.
mrrr

Ewa Kantow